Ruhaniyet

Kendi ruhuna bakmak imanı güçlendirmek için en temel konudur. Kendi içi yapısını gören insan, içindeki “ben”i bilen, duyduğunu hisseden insan müthiş bir açılma yaşar. O zaman insan sırf kolundaki saate bakarak, tek bir çay kaşığına bakarak en yüksek noktada iman eder.

Ruhun varlığı çok net anlaşılan bir bilgidir. Beynin içinde gözsüz gören, burunsuz koku alan, kulaksız duyan biri var. Bu kim? Bu ruhtur. Ruhun varlığı bilimsel olarak nettir.

Ruh tecrübe kazanır ama ruhun yaşı yoktur. Kazandığı tecrübeyle daha kaliteli, daha görgülü, daha iyi düşünen vasfa bürünür.

Her ruh hatıra ile şekillenir. Hatıra kalktığında sadece gören duyan bir varlık kalır geriye. Hatıra ile insan, “Ben, benim” diyor.

Dünyada bir Allah’ın ruhunu taşıyan müminler var. Bir de müminlerin imtihanı için yaratılmış ruhu olmayan özel varlıklar var. Allah bu ruhu olmayan insanları kullanarak müminleri eğitir. Allah müminlerin sonsuza kadar rahat ve huzur içinde yaşamasını istiyor ama Allah Kendisine güvenilmesine çok önem veriyor. İnsanlar da kendi bedenlerini kıymetli gördükleri için olur olmaz her şeyde telaşa kapılıyorlar. Bedenlerine zarar gelmesi korkusu insanların çoğunun Allah’a yaklaşmasına engel oluyor. Bu yüzden zorluklar ve acılarda çok zengin bir sır vardır. Allah bu acılar ve zorluklar içinden Kendisine yaklaşılmasına, Kendisine güvenilmesine çok önem veriyor.

Allah Kendi Ruhu olan müminlere sürekli iyilik yaratır. Ölü olan varlıklara ise sürekli felaket ve bela yaratır. Nefis de sürekli negatif güçleri toplayan ve bedene tesir etmeye çalışan, bütün negatiflikleri ruha empoze etmeye çalışan bir güçtür. Buna karşı ruh direnerek zafer kazanır.